Gebruikerswaardering: / 0
LaagsteHoogste 

Het is weer introductietijd in amicaal Nederland en dit betekent dat de verenigingen over en weer acties uitvoeren bij elkaar. Hoewel Vegetist qua grootte een kleintje is tussen de massale verenigingen in andere plaatsen, weten wij ieder jaar opnieuw een grote zuster te kijk te zetten met een minitueus geplande en maandenlang voorbereidde actie.

Dit jaar hadden we de locatie van onze Amsterdamse zuster GSVA ‘Petrius Plancius’ weten te achterhalen. Zij bleken op nog geen 10 kilometer afstand van onze residentie te verblijven, in het pittoreske Brabantse dorpje Riel. Op de vooraf afgesproken plaats kwam woensdagavond ruim de helft van onze gewaardeerde leden opdagen, veelal opgetuigd in Vegetist- of dispuutskleding. Aan auto’s heeft Vegetist al jaren geen gebrek, dus na een korte briefing reden we (na de laatste twijfelaars te hebben opgepikt) in colonne de stad uit. We parkeerden de auto’s langs een verlaten landweg net buiten het dorp. Geconcentreed tijgerden we de laatste paar honderd meter door het open veld richting de locatie van onze grootstedelijke zusters. Bij aankomst waren deze zo verbouwereerd dat we bij het veroveren van het pand geen enkele tegenstand te duchten hadden. We vielen midden in een appèl en de novieten zaten elk sipjes vooruit te kijken toen zij ontdekten dat de tegenover hen zo machtige leermeesters machteloos stonden bij de professioneel uitgevoerde actie van het kleine zusje.

Enkele momenten later vertrok dit kleine zusje weer met drie Amsterdammers in de gelederen, de rest van de kampbewoners huilend achterlatend, onder de belofte dat deze na een korte tijd zouden bellen om te bespreken waar de verzoeningborrel zou plaatsvinden. Al voordat we bij de auto’s waren ontdekten we echter dat de GSVA ons drie ervaren, maar functie-arme leden in de maag had gesplitst. Dit hadden zij slim gedaan, hulde daarvoor. De actie was echter al geslaagd en deze zou spoedig worden afgesloten met een mooie borrel waar de amicaliteit hoogtij zou vieren.

Wij betrokken een etablissement in de binnenstad en wachtten tot het bestuur van onze gewaardeerde zuster contact met ons zou opnemen. Onze voorzitter wachtte tevergeefs op een telefoontje en besloot na enige tijd zelf contact te zoeken. Intussen hadden de drie ontvoerde randstedelingen het reuze naar hun zin en ontdekten zij dat die Vegetisters zo gek nog niet zijn. Helaas voor hen, was het voorstel van het Amsterdamse bestuur van dusdanig bedroevend niveau, dat een compromis wel erg ver weg leek. De Amsterdammers lieten hun eigen leden zitten en weigerden ze op te komen halen. Wel mochten wij ze terugbrengen op de locatie, waarvoor wij als dank een kratje mee zouden krijgen ontvangen. Blijkbaar hadden zij ons verkeerd begrepen, in Tilburg zitten wij namelijk nooit verlegen om bier. Wat wij graag wilden, was de amicale banden aanhalen met een verre zuster die in deze unieke situatie opeens zo dichtbij bivakkeerde. Van Brabantse gastvrijheid echter, had deze verre zuster blijkbaar nog nooit gehoord.

Helaas werd ons beeld van de ietwat mensenschuwe hoofdstedelijke studenten die zich te goed voelen voor hun amicale zusters weer eens overdreven bevestigd. Nogmaals probeerden wij de actie goed te beëindigen en we boden de GSVA een laatste keuze. Zij konden, zoals het hoort, hun leden komen ophalen en met ons het glas heffen op de amicitia. Wanneer zij dit zeer acceptabele en gebruikelijke voorstel bleven weigeren zat er niets anders op dan de gijzelaars verslagen achter te laten en, zo beloofden wij, zouden wij het adres van hun locatie verspreiden onder meer studentikoze vrienden. Liever hadden wij deze amicale schermutseling natuurlijk als twee volwassen verenigingen netjes opgelost, maar elke medewerking van Amsterdamse kant bleef uit. De Amsterdammers kozen voor de tweede optie.

Zo gezegd, zo gedaan: we dropten de ontvoerde leden op een menselijke doch rechtvaardige afstand van de introlocatie en tegelijktertijd belden we onze contacten binnen VGS Nederland. Nog geen uur later werden we teruggebeld door  onze Leidse zusters. Zij waren met een groep van 25 man onderweg naar het zuiden en bedankten ons hartelijk voor de tip. Ook de VGSU was met ongeveer 10 personen onderweg en de vraag was of Vegetist het zag zitten om de verenigingen te vergezellen naar de weigeraars in Riel. Daar wij al de gehele nacht wachtten op enige amicale gezelligheid, konden wij dit voorstel niet afslaan. Met een iets uitgedunde groep stapten we nogmaals in de auto en ontmoetten we een feestende studentenmassa op een parkeerplaats langs een verlaten en dichtgemistte snelweg. 

Juichend zette de stoet zich in beweging, om een paar honderd meters voor de locatie tot stilstand te komen. Na een korte instructie zetten we de tocht lopend voort. Van veraf was te zien dat de GSVA zich had verschansd in het struikgewas langs de weg, terwijl koplampen van een auto en een LED-zaklampje knipperden ter bedoeling ons af te schrikken. De gretige amicalen kozen echter de tegenaanval en toen de Amsterdammers een groep van meer dan 40 studenten op zich af zag stormen kozen zij het hazepad. Snel genoeg waren zij echter niet, daarmee enkelen van ons de kans gevend zich in de deuropening te werpen voordat deze gevuld werd met de deur. Een schermutseling volgde, maar de Amsterdammers waren niet bestand tegen de moed van de bezoekers en besloten al snel eieren voor hun geld te kiezen. Het bier werd van zolder gehaald en een gezellige borrel volgde. Ook werden her en der nog wat woorden gewisseld, door amica Knieriem van de VGSU als volgt samengevat: ‘’Na een korte speech van ondergetekende, aangekondigd als ‘mooie oude vrouw die toevallig ook olim praeses is’, een speech van de beschonken praeses van VGSL, een praatje door Job, bestuurslid alle functies bij Vegetist en een dankwoord van GSVA, was het feestje ook weer snel voorbij.’’ Toen we gewaarschuwd werden een goede kans op een parkeerboete te maken omdat onze auto’s een vrachtwagen de weg versperden, brak het moment aan om afscheid te nemen van onze zusters uit Leiden, Utrecht en natuurlijk Amsterdam. Tussen de forenzen en het ochtendgloren reden we terug naar de stad, waar we moe maar voldaan ons bed opzochten. Met Vegetist valt niet te spotten.